Neo Rauch. Dromos. Schilderijen 1993-2017

locatie
Museum de Fundatie, Zwolle

Neo Rauch (Leipzig, 1960) is één van de belangrijkste kunstenaars van dit moment. Zijn werk, dat de kunstwereld zo stormachtig veroverde, onttrekt zich volledig aan het voorspelbare ritme waarin de kunsten zich de afgelopen decennia lijken te hebben ontwikkeld.

Neo Rauch studeerde aan de befaamde Hochschule für Grafik und Buchkunst in Leipzig bij Arno Rink in de tijd dat Duitsland en Europa nog gedeeld waren. De concentratie in Leipzig op het schilderen plaatste de kunst die daar ontstond buiten de modes van de internationale kunstwereld. Het werk van Neo Rauch doorbrak dit isolement en werd vanaf de jaren negentig van de vorige eeuw wereldwijd bejubeld.

De complexe schilderijen van Neo Rauch transporteren de kijker naar een herkenbare wereld, die na een eerste gevoel van houvast, bij nadere beschouwing verwarring en soms verontrusting veroorzaakt. Het menselijk bestaan in al zijn gelaagdheid, in interactie en in isolement, golft ons tegemoet in vele gedaanten, vaak geworteld in het Midden–Europa van vervlogen tijden.

Neo Rauch vult zijn schilderijen met zijn droombeelden, visioenen, begeleiders en reisgenoten. Zijn schilderijen verbinden hun dynamiek met ons levensgevoel. Zij worden onderdeel van ons, huisgenoten, alsof ze ademen, die iedere dag denkimpulsen kunnen geven door hun indringende aanwezigheid of troost brengen. In het werk van Neo Rauch wordt de kracht van de kunst gevierd en het schilderen en het kijken naar schilderijen als levensnoodzaak geproclameerd.

Neo Rauch Dromos Schilderijen 1993-2017 is een retrospectieve die start bij de eerste solotentoonstelling van Neo Rauch in 1993 bij Galerie Eigen + Art in Leipzig, om vervolgens een precies beeld te geven van de ontwikkelingen in zijn oeuvre tot nu toe. Eén van de vroegste schilderijen is naamgever van de tentoonstelling. Dromos is een begrip uit het oude Egypte voor de door sfinxen geflankeerde weg die leidt naar de tempel. In de tentoonstelling zullen ook schilderijen uit de privéverzameling „Perlmutt“ van Neo Rauch en Rosa Loy te zien zijn, wat het privékarakter van de tentoonstelling benadrukt.